Πώς θα ηττηθεί το καθεστώς της Αιγύπτου

Ένα ηγετικό μέλος των Αιγύπτιων Επαναστατών Σοσιαλιστών μιλάει στην Τζούντιθ Ορ για τον αντίκτυπο της αντεπανάστασης - και τις προοπτικές για νέους αγώνες.

Έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πετυχημένη αντεπανάσταση, κάτω από την ηγεσία του πιο καταπιεστικού, του πιο βίαιου καθεστώτος στη σύγχρονη ιστορία της Αιγύπτου. Το καθεστώς του στρατηγου ελ-Σίσι είναι πολύ χειρότερο απ' του ανατραπέντα Μουμπάρακ. Επιτίθεται στο σύνολο της αντιπολίτευσης συμπεριλαμβανομένης της αριστεράς και των συνδικάτων. Από τον Ιούλη του 2013 40.000 πολιτικοί κρατούμενοι φυλακίστηκαν, πάνω από 3.000 σκοτώθηκαν σε διαδηλώσεις και εκατοντάδες εξαφανίστηκαν. Ο ελ-Σίσι έχει τώρα την πλήρη στήριξη των Δυτικών αλλά και των Αιγύπτιων καπιταλιστών. Ήταν δύσκολο να αποδεχτούμε το μέγεθος της ήττας όταν έγινε το πραξικόπημα. Ο στρατός εκμεταλλεύτηκε έξυπνα το θυμό για τις προδοσίες των Αδελφών Μουσουλμάνων. 

Το καθεστώς υποστηρίζει ότι στρέφεται μόνο ενάντια στους Αδελφούς Μουσουλμάνους, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι εκδικείται για την Αιγυπτιακή Επανάσταση. Το δικαίωμα κάταληψης της Πλατείας κερδίθηκε από την επανάσταση, αλλά ο Σίσι ήθελε να το χτυπήσει κι έτσι έκανε. Το Γενάρη του 2011 100 αστυνομικά τμήματα είχαν καεί και οι μπάτσοι δεν τολμούσαν να κυκλοφοράνε με στολή. Τώρα έχουν επιστρέψει δριμύτεροι. 

Πολλές καταπιεσμένες ομάδες έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην επανάσταση. Αλλά το καθεστώς προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις καταπιεσμένες ομάδες για να ενισχύσει τη θέση του. Ο Σίσι σπάνια παραλείπει κατά στις ομιλίες του να αναφερθεί στο ρόλο της γυναίκας. Οι γυναίκες της μεσαίας τάξης κυρίως χρησιμοποιήθηκαν σαν προπύργιο της αντεπανάστασης. Οι Χριστιανοί κόπτες έπαιξαν κεντρικό ρόλο στην επανάσταση, αλλά ο Σίσι εκμεταλλεύτηκε το φόβο τυχόν διακρίσεων σε βάρος τους από τους Αδελφούς Μουσουλμάνος. Οι Βεδουίνοι του Σινά πήραν επίσης μέρος στην επανάσταση ελπίζοντας σε πραγματική αναγνώριση ιθαγένειας. Αλλά επειδή δεν ήταν πλήρως ενσωματωμένοι στους αγώνες ο Σίσι προσπάθησε να τους χρησιμοποιήσει σαν αποδιοπομπαίους τράγους. 
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης είχαμε ξαφνιαστεί με το πόσο γρήγορα μπορεί να μεγαλώσει μια επαναστατική οργάνωση. Παράλληλα όμως συνειδητοποιήσαμε το τεράστιο καθήκον. Δεν μπορείς ν' ανταποκρίθεις σε τέτοιας κλίμακας αγώνες μόνο με τις δυνάμεις που κερδίζονται μέσα στην επανάσταση. 

Πάντα βάζαμε το ζήτημα της εξάπλωσης της Αραβικής επανάστασης και υπήρχε ένα γενικό αίσθημα αλληλεγγύης. Όμως θα επικεντρωθούμε περισσότερο, να κάνουμε ό,τι περνάει απ' το χέρι μας η επανάσταση να φτάσει σε κράτη-κλειδιά, όπως η Σαουδική Αραβία.

Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια μακρά περίοδο προπαρασκευής της επόμενης Αιγυπτιακής επανάστασης, που μπορεί να πάρει χρόνια. Πρέπει να ξαναχτίσουμε, να ξαναοργανώσουμε και να δώσουμε έμφαση στην πολιτική διαπαιδαγώγηση σε αντίθεση με το διαρκή καρναβαλίστικο ακτιβισμό που είχαμε όταν οι αγώνες βρισκόταν σε έξαρση.

Η φαινομενική σταθερότητα του καθεστώτος είναι ένας αντικατοπτρισμός που παράγει ο φόβος των μεσαίων τάξεων για το χάος και τα λεφτά του Κόλπου. Αλλά αυτό δεν μπορεί να διατηρηθεί εσαεί. Τα προβλήματα του Αιγυπτιακού καπιταλισμού δεν έχουν ακόμα τεθεί - πόσο μάλλον να λυθούν. Η αστυνομική βία και η καταπίεση πολλαπλασιάστηκε επί εκατό. Οι πραγματικές αιτίες που γέννησαν την επανάσταση δεν έχουν πάψει να υφίστανται. Άρα, αν οι επαναστάτες κάνουν αυτό πρέπει, έχοντας κιόλας την εμπειρία της ίδιας της επανάστασης, μπορούμε να ελπίζουμε σε μια ακόμη Αιγυπτιακή επανάσταση στο εγγύς μέλλον.


Σχόλια

Οι Μειονότητες στην Ελλάδα

Το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, η συμφωνία του Νεϊγύ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, διαμόρφωσαν την Ελλάδα σε ένα πολυεθνικό κράτος. Όχι μόνο μέσα από την προσάρτηση εδαφών αλλά και εθνοτήτων που μέχρι τότε ανήκαν στο τμήμα της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Αυτή είναι η αρχή του πώς στην Ελλάδα υπάρχουν διάφορες καταπιεσμένες εθνικές μειονότητες, οι Τούρκοι και οι Πομάκοι της Θράκης, οι Μακεδόνες, κ.ά.

Γυναίκες ενάντια στον καπιταλισμό

100 χρόνια από τη θρυλική απεργία που διεκδικούσε “ψωμί και τριαντάφυλλα”, η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών είναι πιο στενά δεμένη παρά ποτέ με την πάλη των εργατών ενάντια στον καπιταλισμό, υποστηρίζει η Μαρία Στύλλου.

100 χρόνια από τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ

Η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ βοήθησε το ξέσπασμα της Γερμανικής Επανάστασης. Εκατομμύρια φαντάροι, εργάτες, εργάτριες έθεταν στον εαυτό τους το απλό ερώτημα: αφού οι «Ρώσοι» είναι διατεθειμένοι να κάνουν τόσες θυσίες για την ειρήνη, τότε γιατί να συνεχιστεί ο πόλεμος; Γιατί να μην ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους;

170 χρόνια Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Ο Μαρξ κι ο Ένγκελς έγραψαν το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος για λογαριασμό της επαναστατικής οργάνωσης που ήταν μέλη. Στο δεύτερο συνέδριό της που έγινε τον Νοέμβρη του 1847 η Ένωση των Δικαίων μετονομάστηκε σε Ένωση των Κομμουνιστών και τους εξουσιοδότησε να εκθέσουν δημόσια σε ένα σύντομο κείμενο τις βασικές αρχές της αλλά και το άμεσο πρόγραμμα δράσης της. Το Μανιφέστο ήταν δηλαδή μια παρέμβαση στις εξελίξεις, όχι ένα κείμενο που προοριζόταν για τους μακρινούς απογόνους στο μέλλον. Κι οι εξελίξεις «μύριζαν μπαρούτι», ήδη πριν τα τέλη του 1847, η Ευρώπη ολόκληρη έμοιαζε με ηφαίστειο που ετοιμαζόταν να εκραγεί. Το Μανιφέστο «βγήκε» από το τυπογραφείο στις 21 Φλεβάρη.

Ιμπεριαλισμός και Πόλεμος

Ο κύριος μηχανισμός που υιοθετήθηκε από τον καπιταλισμό στο τέλος του περασμένου αιώνα ήταν η επέκταση πέρα από τα αρχικά κέντρα του συστήματος στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, μια διαδικασία που έγινε γνωστή με τον όρο "ιμπεριαλισμός".