Για την τρομοκρατική επίθεση του ISIS στο Σουρούτς της Τουρκίας ένοχοι είναι το AKP και το Τουρκικό "βαθύ κράτος"


22 Ιουλίου 2015

Το υπερ-αντιδραστικό κίνημα Daech (γνωστό ως Ισλαμικό Κράτος, ISIS) χτύπησε τη Δευτέρα 20 Ιούλη 2015 το Πολιτιστικό Κέντρο της Αμάρα στην πόλη Σουρούτς της Τουρκίας, που φιλοξενούσε μια συνάντηση 300 νεαρών Κούρδων αριστερών, μελών της Ομοσπονδίας Οργανώσεων Σοσιαλιστικής Νεολαίας (SGDF), που ετοιμαζόταν να αναχωρήσουν για το Κομπάνι, μια πόλη της Συρίας που κατοικείται κυρίως από Κούρδους, αλλά και από Άραβες, για να πάρουν μέρος στην ανοικοδόμησή της. Αυτοί οι νεαροί επαναστάτες είχαν αναχωρήσει από την Ιστανμπούλ την προηγουμένη της τρομοκρατικής επίθεσης για να δώσουν το παρών ως "παιδιά του Γκεζί", παιδιά του κινήματος διαμαρτυρίας που ξεκίνησε στην Ιστανμπούλ τον Ιούνη του 2013.
Σ' ένα βίντεο από την καμπάνια τους ένα μέλος της σοσιαλιστικής νεολαίας δήλωνε: «Θα φυτέψουμε πεντακόσια δέντρα στο όνομα των επαναστατών που σκοτώθηκαν στην αντίσταση ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος στο Κομπάνι. Θα φυτέψουμε επίσης οπωροφόρα στο όνομα του Μπερκίν Ελβάν [του δεκαπεντάχρονου που δολοφονήθηκε από την αστυνομία κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων του Γκεζί], θα ανακατασκευάσουμε το πολεμικό μουσείο του Κομπάνι, θα ξαναχτίσουμε τη βιβλιοθήκη και έναν παιδικό σταθμό στο πολιτιστικό κέντρο, θα χτίσουμε μια παιδική χαρά και θα συμβάλουμε στις προσπάθειες καθαρισμού του κέντρου της πόλης του Κομπάνι". Οι νεαροί θα έφερναν μαζί τους βιβλία, παιχνίδια, ρούχα, και δενδρύλλια για να φυτέψουν. Η τρομοκρατική επίθεση προκάλεσε το θάνατο περισσότερων από 30 νεαρών και τον τραυματισμό εκατοντάδων. Στο μεταξύ, την ίδια ώρα το ISIS επιτέθηκε και στην πόλη Κομπάνι. Τα νέα αυτά βάρβαρα εγκλήματα του ακραίου φονταμενταλιστικού κινήματος ήρθαν να προστεθούν σ' ένα τεράστιο αριθμό σφαγών στο Ιράκ, τη Συρία αλλά και σ' όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής στο ολοκληρωτικό και αντιδραστικό σχέδιο στοχοποίησης όλων των λαών της περιοχής χωρίς εξαίρεση. Στη Συρία, συγκεκριμένα έχει επιτεθεί σε Σύριους επαναστάτες στη ζώνη ελέγχου τους.

Αυτή η τρομοκρατική επίθεση πρέπει όμως να γίνει αντιληπτή και σαν συνέπεια της πολιτικής της κυβέρνησης του AKP σε συνεργασία με το Τουρκικό "βαθύ κράτος" που βρίσκεται κάτω από τις διαταγές του τουρκικού στρατού από το ξεκίνημα της επαναστατικής διαδικασίας στην περιοχή στα τέλη του 2010 με αρχές του 2011. Αυτές οι δύο αντιδραστικές δυνάμεις βρίσκονται σε στενή επαφή και συνεργασία τα τελευταία χρόνια, παρά τη σθεναρή αντίσταση του στρατού όταν το AKP ανέλαβε την κυβέρνηση το 2002, κάτι που έγινε άλλωστε πολύ φανερό και κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στο Γκεζί το καλοκαίρι του 2013. Εκτός αυτού, δεν πρέπει να ξεχνάμε την ενίσχυση του ολοκληρωτισμού τα τελευταία χρόνια από την κυβέρνηση του AKP τα τελευταία χρόνια: τον πολλαπλασιασμό των δρακόντειων νόμων, την αναβάθμιση του ρόλου των δυνάμεων ασφαλείας και της αστυνομίας, την άγρια καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων, όχι μόνο κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών στο Γκεζί, αλλά και διαδηλώσεων όπως το Gay Pride στην Ιστανμπούλ πρόσφατα, ή η καταστολή της Πρωτομαγιάς, η χρήση σεχταριστικής ρητορικής εναντίον των Αλεβιτών, οι συντηρητικοί και αντιδραστικοί λόγοι κατά των γυναικών, ιδιαίτερα η δήλωση του Ερντογάν ότι η ισότητα των φύλων αντιβαίνει στη φύση, για να μην αναφερθούμε στις υποθέσεις διαφθοράς, κλπ κλπ

Είναι επίσης παράξενο, όπως ορθά έχει τονιστεί από πολλούς προοδευτικούς Τούρκους ακτιβιστές, ότι ο Τουρκικός στρατός που είναι τόσο αποτελεσματικός στον εντοπισμό στα σύνορα των Σύριων προσφύγων που προσπαθούν να περάσουν στην Τουρκία για να γλιτώσουν από τις βόμβες του καθεστώτος Άσαντ και τις επιθέσεις του ISIS, (όπως το περασμένο Σαββατοκύριακο που είχαμε τη σύλληψη 500 Σύριων πολιτών, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά, από τις δυνάμεις ασφαλείας της Τουρκίας), είναι ανίκανος να παρέχει ασφάλεια σε μια συγκέντρωση 300 ατόμων σ' ένα πολιτιστικό κέντρο... Ακόμη και αν τα λεωφορεία της σοσιαλιστικής νεολαίας ταξίδεψαν από την Ιστανμπούλ μέχρι το Σουρούτς με τη "διακριτική" συνοδεία αστυνομικών με πολιτικά. Ακόμη κι αν ο κυβερνήτης της Ούρφα σε συνέντευξη τύπου των Ιούνη δεν δεχόταν καμία ερώτηση για την παρουσία μελών του ISIS στην περιοχή...

Επίσης, η Τουρκική αστυνομία κατέστειλε τις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στα θύματα του Σουρούτς που έγιναν την ίδια μέρα στην Ιστανμπούλ.

Η κυβέρνηση του AKP στην πραγματικότητα υποστήριξε του Ισλαμιστές και τζιχαντιστές παράγοντες στη Συρία ενάντια στις Συριακές και Κουρδικές δυνάμεις της επανάστασης. Ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα ήταν όταν ο ηγέτης του Ισλαμικού στρατού Ζαχράν Αλούς που έχει σαν ορμητήριό του Δαμασκό και είναι ένοχος για πλήθος εκβιασμών Σύριων ακτιβιστών όπως η Ραζάν Ζαϊτουνέχ, επισκέφτηκε χωρίς κανένα πρόβλημα την Ιστανμπούλ και είχε συναντήσεις  με κληρικούς, την ώρα που τα Τουρκικά σύνορα είναι κλειστά για πολλούς Σύριους πολίτες... 

Ο βασικός στόχος της κυβέρνησης του AKP ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα να εμποδίσει κάθε δυνατότητα αυτονομίας του κουρδικού λαού στη Συρία, μέσα από την υποστήριξη φονταμενταλιστικών κινημάτων τα οποία η κεντρική κυβέρνηση της Ιστανμπούλ βλέπει με πολιτική και ιδεολογική συμπάθεια και με τα οποία διατηρεί δεσμούς. Αυτή η πολιτική και ο σοβινιστικός λόγος του Προέδρου Ερντογάν δυσκολεύουν πολύ τη συνέχιση της ειρηνευτικής διαδικασίας που ξεκίνησε με το PKK το 2013 και που τώρα έχει φρακάρει εντελώς...

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας προεκλογικής εκστρατείας, το κίνημα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP), που πέτυχε το ιστορικό 13,1% εκλέγοντας 80 βουλευτές, βρέθηκε επίσης στο στόχαστρο πολλών λεκτικών απειλών από στελέχη του AKP και κυρίως από τον πρόεδρο Ερντογάν, για να μην αναφέρουμε τις φυσικές επιθέσεις από τα Τούρκικα αρκοδεξιά εθνικιστικά κινήματα ή τις βομβιστικές επιθέσεις στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του HDP...

Αυτή η πολιτική έχει ιστορικές ρίζες στην καταπίεση και τις διακρίσεις από τη μεριά του Τουρκικού κράτους σε βάρος της Κουρδικής μειονότητας, την άρνηση ουσιαστικά της Κουρδικής ταυτότητας τόσο σε πολιτισμικό, όσο και σε κοινοκοοικομικό και πολιτικό επίπεδο. Είναι μέσα σ' αυτό το πλαίσιο που το κίνημα του PKK και όλα τα μέλη του χαρακτηρίζονται εγκληματίες. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 8.000 Κούρδοι πολιτικοί κρατούμενοι στην Τουρκία. Πρέπει να καταδικαστεί κάθε περίληψη του PKK σε λίστα τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως σ' αυτήν της ΕΕ, παρά τις πολιτικές διαφωνίες και κριτικές που μπορεί να υπάρχουν.

Η κυβέρνηση του AKP και το Τουρκικό "βαθύ κράτος" που κυριαρχείται από το στρατό έχουν ευθύνες για τη βάρβαρη σφαγή του Σουρούτς που διαπράχτηκε από το ISIS, ,κι' αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να είμαστε αντίθετοι με αυτούς τους δύο παραγόντες, καθώς και με όποιο κίνημα συνδέεται με την κεμαλική παράδοση. Αυτές οι δύο αντιδραστικές δυνάμεις πρέπει να συντριβούν προκείμενου να υπάρξει ελπίδα για μια ριζοσπαστική αλλαγή στην Τουρκία, να ανοίξει ο δρόμος για περισσότερη δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα για όλες τις λαϊκές τάξεις στην Τουρκία, για το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των Κούρδων στην Τουρκία (όπως και στη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν) και την αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων και άλλων λαϊκών ζητημάτων.

 

Σχόλια

Οι Μειονότητες στην Ελλάδα

Το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, η συμφωνία του Νεϊγύ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, διαμόρφωσαν την Ελλάδα σε ένα πολυεθνικό κράτος. Όχι μόνο μέσα από την προσάρτηση εδαφών αλλά και εθνοτήτων που μέχρι τότε ανήκαν στο τμήμα της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Αυτή είναι η αρχή του πώς στην Ελλάδα υπάρχουν διάφορες καταπιεσμένες εθνικές μειονότητες, οι Τούρκοι και οι Πομάκοι της Θράκης, οι Μακεδόνες, κ.ά.

Γυναίκες ενάντια στον καπιταλισμό

100 χρόνια από τη θρυλική απεργία που διεκδικούσε “ψωμί και τριαντάφυλλα”, η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών είναι πιο στενά δεμένη παρά ποτέ με την πάλη των εργατών ενάντια στον καπιταλισμό, υποστηρίζει η Μαρία Στύλλου.

100 χρόνια από τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ

Η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ βοήθησε το ξέσπασμα της Γερμανικής Επανάστασης. Εκατομμύρια φαντάροι, εργάτες, εργάτριες έθεταν στον εαυτό τους το απλό ερώτημα: αφού οι «Ρώσοι» είναι διατεθειμένοι να κάνουν τόσες θυσίες για την ειρήνη, τότε γιατί να συνεχιστεί ο πόλεμος; Γιατί να μην ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους;

170 χρόνια Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Ο Μαρξ κι ο Ένγκελς έγραψαν το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος για λογαριασμό της επαναστατικής οργάνωσης που ήταν μέλη. Στο δεύτερο συνέδριό της που έγινε τον Νοέμβρη του 1847 η Ένωση των Δικαίων μετονομάστηκε σε Ένωση των Κομμουνιστών και τους εξουσιοδότησε να εκθέσουν δημόσια σε ένα σύντομο κείμενο τις βασικές αρχές της αλλά και το άμεσο πρόγραμμα δράσης της. Το Μανιφέστο ήταν δηλαδή μια παρέμβαση στις εξελίξεις, όχι ένα κείμενο που προοριζόταν για τους μακρινούς απογόνους στο μέλλον. Κι οι εξελίξεις «μύριζαν μπαρούτι», ήδη πριν τα τέλη του 1847, η Ευρώπη ολόκληρη έμοιαζε με ηφαίστειο που ετοιμαζόταν να εκραγεί. Το Μανιφέστο «βγήκε» από το τυπογραφείο στις 21 Φλεβάρη.

Ιμπεριαλισμός και Πόλεμος

Ο κύριος μηχανισμός που υιοθετήθηκε από τον καπιταλισμό στο τέλος του περασμένου αιώνα ήταν η επέκταση πέρα από τα αρχικά κέντρα του συστήματος στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, μια διαδικασία που έγινε γνωστή με τον όρο "ιμπεριαλισμός".