Το αίμα μου είναι ένας δρόμος


Μιγκέλ Ερνάντες. Ισπανός αντιφασίστας ποιητής που πέθανε στα 32 στις φυλακές του Φράνκο.


ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ

Με σπρώχνει με σφυριές και δαγκωνιές,
και με τραβά με βρυχηθμούς απ' τις χορδές
της καρδιάς, των ποδιών, των προγόνων μου,
μου ξενυχιάζει το λαιμό με τα γλυκά χασαποτσίγγελά του,
σαν γαϊδουράγκαθο ανάμεσα στα μάτια και τα δάχτυλά μου,
τα νύχια μου εξαγριώνει και τα βλέφαρα,
τα λόγια και την κάμαρά μου αμπαρώνει
σε φούρνους και σιδηρουργεία,
οι κατευθύνσεις τους αλλάζουν με τη γλώσσα μου,
το δρόμο του φυτεύουν με κερί
που έπεσε ηλίθια κι έλιωσε.



Γυναίκα, κοίτα το αίμα μου,
κοίτα το φλογερό πουκάμισό μου από σαφράν,
κοίτα το υγρό μου πανωφόρι γύρω από κόκαλα
σαν ασυνήθιστα ερπετά που με τυραννάν
χώνοντας το μαρτύριο στις φλέβες μου.

Κοίτα τον υψωμένο πίδακα των τρυφερών κολάρων
και πένθιμα κουδούνια κρεμασμένα
να τρέμουν ανυπόμονα να σου αγκαλιάσουν το λαιμό,
μια λυσσαλέα διαταγή, μια καταδίκη,
αξίωση, οδύνη, ποτάμι
που ρίχνεται πάνω στα βράχια,
και πάντα κρέμεται απ' τα
λείψανα της ξεσκισμένης σάρκας μου.

Κοίτα το με τα κριάρια του και τ' αυτοκτονικά βουβάλια
κουτουλώντας επάνω σε βόδια και σε βουνά,
συντρίβοντας τα κέρατά του σε τοπάζια,
δαγκάνοντας απ' το θυμό τ' αυτιά του,
γυρεύοντας το θάνατο απ' το κεφάλι ως την ουρά.

Καταφέρνοντας το αίμα μου να ξεσηκώνει
επαναστάσεις από τσιμέντο και ιώδιο,
να συσσωρεύει για να παίρνει θάρρος,
εργαλεία θανάτου, ακτίνες, τσεκούρια,
και φαράγγια από αφρό δίχως στήριγμα,
πηγαίνοντας γυρεύοντας ένα σώμα να λεκιάσει.

Ανάλαβε, ανάλαβε
ένα βουστάσιο σκορπιών
τόσο φαρμακερών εραστών,
μιας ατέλειωτης τιμωρίας που υποφέρω και με κατακλύζει
σαν μεροδούλι φορτωμένο με θλιβερό μολύβι.

Είναι η πύλη του αίματός μου στη γωνιά
με το τσεκούρι και την πέτρα,
μέσα σου όμως βρίσκεται η αθεράπευτη είσοδος.

Χρειάζεται να επεκτείνω αυτό το αυταρχικό βασίλειο,
τους πρόγονούς μου να δοξάσω στους αιώνες,
και σου ρίχνω μια γέφυρα από αναγουλιαστικές καρδιές
πού 'χουν αρχίσει να σαπίζουν μα συνάμα χτυπούν.

Μη μου βάζεις εμπόδια να υπερπηδήσω,
μη με γεμίζεις φυλακές,
δε φτάνουν κλειδαριές ούτε τσιμέντα,
όχι, το αίμα μου ν' αλυσοδέσεις από πίσσα φλογερή
ικανή ν' ανεβάσει πυρετό και στο χιόνι.

Αχ τι λαχτάρα να σ' αγαπήσω με την πλάτη στο δέντρο,
αχ τι δίψα έναν καιρό να σ' αλωνίσω,
αχ τι κρίμα την πλάτη σου να βλέπω
κι όχι την πλάτη να γυρνάς στον κόσμο!

Το αίμα μου είναι ένας δρόμος στο μισοσκόταδο
της παθιασμένης λάσπης και των αχνιστών τελμάτων
που πρέπει ν' απολήγει στα σπλάχνα σου,
ένα δοχείο μαγικών δαχτυλιδιών
το αίμα σου για να φορά,
μια γη σπαρμένη μ' εκλείψεις σελήνης
που μεγαλώνει τα ενδόμυχα φλασκιά της
βουτηγμένα στο κρασί μ' άσπρα μαλλιά στα χείλη
κοντά στη μέση σου που τραγουδά επιτέλους.

Φύλα με απ' τις σκιές που κράζουν θανατερά
περικυκλώνοντάς με με ραμφισμούς,
ηλιοτρόπια από ριπές κορακιών.

Μη μ' αφήνεις να πηγαίνω από αίμα σ' αίμα
σαν σε τρελό χορό,
μη μ' αφήσεις μόνο να πλαγιάζω κάτω απ' τους κεραυνούς.

Προπαγάνδα μπαρούτη με δηλητήριο
στολίδια για τα μάτια των λυπημένων πυροτεχνημάτων,
κηρήθρα τρυπημένη άσχημα,
σαν μια μικρή αχτίδα πόνου σε κάθε πόρο,
ένα σμήνος φωσφορίζον στοιχειωμένες ταραντούλες
μη μ' αφήνεις να 'μαι. Πρόσεχε, πρόσεχε
τ' απεγνωσμένο μου χαμόγελο,
όπου δαγκάνω τη χολή απ' τη ρίζα
από των βροχερών λυπών ταξίδι.
Δέξου αυτή τη μοίρα τη διψασμένη για το στόμα σου
που για σένα έχω πάρει από τόσους προγόνους.

Σχόλια

Οι Μειονότητες στην Ελλάδα

Το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, η συμφωνία του Νεϊγύ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, διαμόρφωσαν την Ελλάδα σε ένα πολυεθνικό κράτος. Όχι μόνο μέσα από την προσάρτηση εδαφών αλλά και εθνοτήτων που μέχρι τότε ανήκαν στο τμήμα της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Αυτή είναι η αρχή του πώς στην Ελλάδα υπάρχουν διάφορες καταπιεσμένες εθνικές μειονότητες, οι Τούρκοι και οι Πομάκοι της Θράκης, οι Μακεδόνες, κ.ά.

Γυναίκες ενάντια στον καπιταλισμό

100 χρόνια από τη θρυλική απεργία που διεκδικούσε “ψωμί και τριαντάφυλλα”, η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών είναι πιο στενά δεμένη παρά ποτέ με την πάλη των εργατών ενάντια στον καπιταλισμό, υποστηρίζει η Μαρία Στύλλου.

100 χρόνια από τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ

Η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ βοήθησε το ξέσπασμα της Γερμανικής Επανάστασης. Εκατομμύρια φαντάροι, εργάτες, εργάτριες έθεταν στον εαυτό τους το απλό ερώτημα: αφού οι «Ρώσοι» είναι διατεθειμένοι να κάνουν τόσες θυσίες για την ειρήνη, τότε γιατί να συνεχιστεί ο πόλεμος; Γιατί να μην ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους;

170 χρόνια Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Ο Μαρξ κι ο Ένγκελς έγραψαν το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος για λογαριασμό της επαναστατικής οργάνωσης που ήταν μέλη. Στο δεύτερο συνέδριό της που έγινε τον Νοέμβρη του 1847 η Ένωση των Δικαίων μετονομάστηκε σε Ένωση των Κομμουνιστών και τους εξουσιοδότησε να εκθέσουν δημόσια σε ένα σύντομο κείμενο τις βασικές αρχές της αλλά και το άμεσο πρόγραμμα δράσης της. Το Μανιφέστο ήταν δηλαδή μια παρέμβαση στις εξελίξεις, όχι ένα κείμενο που προοριζόταν για τους μακρινούς απογόνους στο μέλλον. Κι οι εξελίξεις «μύριζαν μπαρούτι», ήδη πριν τα τέλη του 1847, η Ευρώπη ολόκληρη έμοιαζε με ηφαίστειο που ετοιμαζόταν να εκραγεί. Το Μανιφέστο «βγήκε» από το τυπογραφείο στις 21 Φλεβάρη.

Ιμπεριαλισμός και Πόλεμος

Ο κύριος μηχανισμός που υιοθετήθηκε από τον καπιταλισμό στο τέλος του περασμένου αιώνα ήταν η επέκταση πέρα από τα αρχικά κέντρα του συστήματος στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, μια διαδικασία που έγινε γνωστή με τον όρο "ιμπεριαλισμός".