Τουρκία: Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (DSIP): Όχι άλλοι θάνατοι κρατούμενων!

653 Κούρδοι κρατούμενοι σε 58 διαφορετικές φυλακές της Τουρκίας βρίσκονται σε απεργία πείνας τις τελευταίες 42 ημέρες. Αιτήματά τους η αναγνώριση του δικαιώματος χρήσης της μητρικής τους γλώσσας και η βελτίωση των συνθηκών κράτησης του ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτζαλάν.


Σήμερα (23/9) το DSIP (Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Τουρκίας) εξέδωσε το παρακάτω δελτίο τύπου καλώντας την κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα αιτήματα των απεργών που θα ανοίξουν το δρόμο των διαπραγματεύσεων μεταξύ του Τουρκικού κράτους και του Κούρδικου κινήματος.

Hapishanelerde ölümlere izin vermeyelim
Hükümetin açlık grevi yapan Kürt mahpuslara karşı tutumu kaygı vericidir.
Adalet Bakanlığı’nın iddialarının aksine, bugün açlık grevinde 42. güne giren birçok mahpus ciddi sağlık sorunları yaşamaktadır.
Ölüme giden kritik eşiğe gelinmiştir ve boşa harcanan her dakika açlık grevindeki yüzlerce insanı ölüme terk etmek demektir.
Başbakan son günlerde birçok kez “Gerekirse İmralı ile görüşürüm” derken, açlık grevi yapanlar da Abdullah Öcalan’ın tecridinin son bulmasını ve barış için bir an önce müzakerenin başlamasını talep etmektedir.
Hapishanelerde ölümleri durdurmanın da barışın da yolu birdir: Devletin muhatabıyla masaya oturması, Kürtlerin haklarını bir an önce tanıması.
Ölüm değil çözüm istiyoruz. Çözüm için adım atın.
Türk halkı bilmelidir ki hapishanede gerçekleşecek her ölüm, yoksulların öldüğü bu savaşın sürmesine yol açacaktır. Bu savaşı durdurun.

Barış isteyen Türk emekçileri, hükümetten hapishanelere karşı vurdumduymaz tavrından vazgeçmesini ve bir an önce Kürt sorununda demokratik çözüm için müzakereye başlamasını talep etmelidir.
Devrimci Sosyalist İşçi Partisi



Η στάση της κυβέρνησης απέναντι στους Κούρδους κρατούμενους απεργούς πείνας είναι ανησυχητική. Σε αντίθεση με όσα το Υπουργείο Δικαιοσύνης ισχυρίζεται, πολύ κρατούμενοι που βρίσκονται στην 42η μέρα της απεργίας πείνας τους αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας.

Η κατάσταση είναι πλέον κρίσιμη και κάθε λεπτό που περνάει σημαίνει εγκατάλειψη των απεργών στο θάνατο.

Ενώ ο Πρωθυπουργός έλεγε μέχρι πρόσφατα αρκετά συχνά ότι θα μιλήσει με τον Οτζαλάν αν χρειαστεί, οι απεργοί απαιτούν τώρα να μπει ένα τέλος στην απόλυτη απομόνωση του Κούρδου ηγέτη και να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για την ειρήνη το συντομότερο.

Ένας είναι ο δρόμος για να σταματήσουν οι απεργίες πείνας και για να ευοδοθεί η ειρήνη: η αναγνώριση από την πλευρά του κράτους του Κουρδικού κινήματος και οι διαπραγματεύσεις για τα δικαιώματα των Κούρδων.

Θέλουμε μια λύση, όχι άλλους θανάτους. Κάντε ένα βήμα προς τη λύση. Ο Τούρκικος λαός πρέπει να γνωρίζει ότι κάθε θάνατος στις φυλακές συνιστά επιβεβαίωση της συνέχισης του πολέμου στον οποίο τα παιδιά των φτωχών συνεχίζουν να πεθαίνουν. Σταματήστε αυτό τον πόλεμο!

Οι Τούρκοι εργάτες που επιθυμούν την ειρήνη πρέπει να απαιτήσουν απ' την κυβέρνηση να εγκαταλείψει την αδιάφορη στάση της απέναντι στους απεργούς πείνας των φυλακών και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για μια δημοκρατική λύση του Κούρδικου ζητήματος.

Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα

http://internationalsocialists.org/wordpress/2012/10/dsip/

Σχόλια

Οι Μειονότητες στην Ελλάδα

Το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, η συμφωνία του Νεϊγύ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, διαμόρφωσαν την Ελλάδα σε ένα πολυεθνικό κράτος. Όχι μόνο μέσα από την προσάρτηση εδαφών αλλά και εθνοτήτων που μέχρι τότε ανήκαν στο τμήμα της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Αυτή είναι η αρχή του πώς στην Ελλάδα υπάρχουν διάφορες καταπιεσμένες εθνικές μειονότητες, οι Τούρκοι και οι Πομάκοι της Θράκης, οι Μακεδόνες, κ.ά.

Γυναίκες ενάντια στον καπιταλισμό

100 χρόνια από τη θρυλική απεργία που διεκδικούσε “ψωμί και τριαντάφυλλα”, η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών είναι πιο στενά δεμένη παρά ποτέ με την πάλη των εργατών ενάντια στον καπιταλισμό, υποστηρίζει η Μαρία Στύλλου.

100 χρόνια από τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ

Η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ βοήθησε το ξέσπασμα της Γερμανικής Επανάστασης. Εκατομμύρια φαντάροι, εργάτες, εργάτριες έθεταν στον εαυτό τους το απλό ερώτημα: αφού οι «Ρώσοι» είναι διατεθειμένοι να κάνουν τόσες θυσίες για την ειρήνη, τότε γιατί να συνεχιστεί ο πόλεμος; Γιατί να μην ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους;

170 χρόνια Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Ο Μαρξ κι ο Ένγκελς έγραψαν το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος για λογαριασμό της επαναστατικής οργάνωσης που ήταν μέλη. Στο δεύτερο συνέδριό της που έγινε τον Νοέμβρη του 1847 η Ένωση των Δικαίων μετονομάστηκε σε Ένωση των Κομμουνιστών και τους εξουσιοδότησε να εκθέσουν δημόσια σε ένα σύντομο κείμενο τις βασικές αρχές της αλλά και το άμεσο πρόγραμμα δράσης της. Το Μανιφέστο ήταν δηλαδή μια παρέμβαση στις εξελίξεις, όχι ένα κείμενο που προοριζόταν για τους μακρινούς απογόνους στο μέλλον. Κι οι εξελίξεις «μύριζαν μπαρούτι», ήδη πριν τα τέλη του 1847, η Ευρώπη ολόκληρη έμοιαζε με ηφαίστειο που ετοιμαζόταν να εκραγεί. Το Μανιφέστο «βγήκε» από το τυπογραφείο στις 21 Φλεβάρη.

Ιμπεριαλισμός και Πόλεμος

Ο κύριος μηχανισμός που υιοθετήθηκε από τον καπιταλισμό στο τέλος του περασμένου αιώνα ήταν η επέκταση πέρα από τα αρχικά κέντρα του συστήματος στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, μια διαδικασία που έγινε γνωστή με τον όρο "ιμπεριαλισμός".