Εργατικό Κέντρο Λαυρίου για την καταδίκη των 24 Χαλυβουργών

   Σε ποινές φυλάκισης με αναστολή καταδικάστηκαν 24 χαλυβουργοί που είχαν απεργήσει για 9 μήνες το 2012.
  Ειδικότερα, σε 23 μήνες φυλάκιση με 3ετή αναστολή καταδικάστηκαν πρόεδρος, ο γραμματέας και ο αντιπρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων «Ελληνικής Χαλυβουργίας», Γίωργος Σιφωνιός, Νάσος Παυλάκης και Νίκος Χαροκόπος.
  Στους υπόλοιπους εκ των 24 επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 21 μηνών με 3ετή αναστολή, ενώ αθώα κρίθηκε η σύζυγος ενός χαλυβουργού.
   Οι απεργοί καταθέσαν έφεση.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ



10-4-2014



Η δικαστική απόφαση που καταδικάζει 24 αγωνιστές χαλυβουργούς σε 21 εως 23 μήνες φυλακή, δείχνει την ταξικότητά της δικαιοσύνης  και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί, θέλει να επιβάλει το: Νόμος είναι το δίκιο του αφεντικού, επηρεασμένη από το δόγμα «νόμος και τάξη» της κυβέρνησης. Τέτοιοι αγώνες δεν μπορούν να λερωθούν από την συκοφαντία και τις δικαστικές διώξεις, γιατί χαράσσουν βαθιά σημάδια στην καρδιά της εργατικής τάξης που μένουν ως φάρος ελπίδας για το σύνολο των κολασμένων. Τιμή μας που στηρίξαμε τους ηρωικούς χαλυβουργούς στον μεγαλειώδη τους 9μηνο αγώνα. Οι καταδίκες των αστικών δικαστηρίων είναι τιμητικά παράσημα ταξικού αγώνα. 

ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Πριν 50 χρόνια το 1964 ξέσπασε μια μεγάλη απεργία των κλωστοϋφαντουργών του εργοστασίου Καρέλλα. Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου στέλνει πάνω από χίλιους αστυνομικούς, καταστέλλει άγρια την απεργία και στέλνει στα νοσοκομεία πάνω από 20 σοβαρά τραυματίες. Η διοίκηση του σωματείου διώκεται και πάει φυλακή. Μάλιστα η δίωξη του προέδρου, Δημήτρη Αγγελάκη  είναι μη εξαγοράσιμη. Η απεργία εκείνη είναι η αφορμή που το εργατικό κέντρο Λαυρίου πήρε την απόφαση να προχωρήσει σε ανάδειξη της ιστορικής ταξικής μνήμης της περιοχής του Λαυρίου.
Η απόφαση εναντίον των χαλυβουργών ξυπνάει μνήμες, ενώ δείχνει ότι η ταξική πάλη οξύνεται και ο αντίπαλος χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να καταστείλει την αντίστασή μας στην βαρβαρότητα. Η οργάνωση στα σωματεία, οι συλλογικές αποφάσεις, η ταξική αλληλεγγύη είναι τα όπλα μας και τα δίδαξε με τον καλύτερο τρόπο ο 9μηνος αγώνας των χαλυβουργών.  

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Σχόλια

Οι Μειονότητες στην Ελλάδα

Το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, η συμφωνία του Νεϊγύ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, διαμόρφωσαν την Ελλάδα σε ένα πολυεθνικό κράτος. Όχι μόνο μέσα από την προσάρτηση εδαφών αλλά και εθνοτήτων που μέχρι τότε ανήκαν στο τμήμα της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Αυτή είναι η αρχή του πώς στην Ελλάδα υπάρχουν διάφορες καταπιεσμένες εθνικές μειονότητες, οι Τούρκοι και οι Πομάκοι της Θράκης, οι Μακεδόνες, κ.ά.

Γυναίκες ενάντια στον καπιταλισμό

100 χρόνια από τη θρυλική απεργία που διεκδικούσε “ψωμί και τριαντάφυλλα”, η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών είναι πιο στενά δεμένη παρά ποτέ με την πάλη των εργατών ενάντια στον καπιταλισμό, υποστηρίζει η Μαρία Στύλλου.

100 χρόνια από τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ

Η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ βοήθησε το ξέσπασμα της Γερμανικής Επανάστασης. Εκατομμύρια φαντάροι, εργάτες, εργάτριες έθεταν στον εαυτό τους το απλό ερώτημα: αφού οι «Ρώσοι» είναι διατεθειμένοι να κάνουν τόσες θυσίες για την ειρήνη, τότε γιατί να συνεχιστεί ο πόλεμος; Γιατί να μην ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους;

170 χρόνια Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Ο Μαρξ κι ο Ένγκελς έγραψαν το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος για λογαριασμό της επαναστατικής οργάνωσης που ήταν μέλη. Στο δεύτερο συνέδριό της που έγινε τον Νοέμβρη του 1847 η Ένωση των Δικαίων μετονομάστηκε σε Ένωση των Κομμουνιστών και τους εξουσιοδότησε να εκθέσουν δημόσια σε ένα σύντομο κείμενο τις βασικές αρχές της αλλά και το άμεσο πρόγραμμα δράσης της. Το Μανιφέστο ήταν δηλαδή μια παρέμβαση στις εξελίξεις, όχι ένα κείμενο που προοριζόταν για τους μακρινούς απογόνους στο μέλλον. Κι οι εξελίξεις «μύριζαν μπαρούτι», ήδη πριν τα τέλη του 1847, η Ευρώπη ολόκληρη έμοιαζε με ηφαίστειο που ετοιμαζόταν να εκραγεί. Το Μανιφέστο «βγήκε» από το τυπογραφείο στις 21 Φλεβάρη.

Ιμπεριαλισμός και Πόλεμος

Ο κύριος μηχανισμός που υιοθετήθηκε από τον καπιταλισμό στο τέλος του περασμένου αιώνα ήταν η επέκταση πέρα από τα αρχικά κέντρα του συστήματος στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, μια διαδικασία που έγινε γνωστή με τον όρο "ιμπεριαλισμός".