Ο Σομόζα κάνει τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου Σομόζα στο Στάδιο Σομόζα

Ερνέστο Καρντενάλ Μαρτίνεζ (γεν. 20 Ιαν. 1925). Νικαραγουανός ποιητής, καθολικός ιερέας και πολιτικός, μέλος του κόμματος των Σαντινίστας και υπουργός πολιτισμού από το 1979 ως το 1987.
  Αυτό το έργο για τον πρεσβύτερο Σομόζα (τον Γκαρσία) συντέθηκε, μαζί με τα υπόλοιπα επιγράμματα, μεταξύ 1952 και 1956 (κατά πάσα πιθανότητα πριν την εκτέλεση του Σομόζα από τον ποιητή Ριγκομπέρτο Λόπεζ Πέρεζ σ' ένα πάρτι στη Λεόν το 1956). Παρότι τα επιγράμματα αυτά κυκλοφορούσαν ευρέως (και ανώνυμα) σε φωτοαντίγραφα, τα ποιήματα δεν είχαν εκδοθεί σε συλλογή ως το 1961.


    Είναι μία πολύ εύστοχη σατιρική επίθεση (σ' ένα ασυνήθιστα κυνικό είδος τυράννου) που ο ποιητής επιτυγχάνει αφήνοντας τον ίδιο να εκθέτει τον εαυτό του με τα ίδια του τα λόγια. Αυτή η ποιητική παρωδία είναι μια πληρωμένη απάντηση στο εγκώμιο του Έζρα Πάουντ (στο Άσμα 61) στο Μουσολίνι, "το Αφεντικό", αυτόν που αποστράγγιξε τους βάλτους για καλλιεργήσιμη γη και έφτιαξε εκατομμύρια δωμάτια για να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν...
Δεν είναι ότι πιστεύω πως ο λαός μού έστησε το άγαλμα αυτό
Γιατί ξέρω καλύτερα απ' τον καθένα πως ήτανε δική μου διαταγή.
Ούτε καμώνομαι πως τάχα μ' αυτό θενά περάσω στις μέλλουσες γενιές.
Γιατί το ξέρω πως μια μέρα ο λαός θα το γκρεμίσει.
Ούτε το 'χα καημό να στήσω για τον εαυτό μου ζωντανό ένα μνημείο που εσείς δε θα μου στήνατε νεκρό.  
Μα έστησα το άγαλμα αυτό γιατί θα το σιχαίνεστε, το ξέρω.
πηγή

Σχόλια

Οι Μειονότητες στην Ελλάδα

Το τέλος των Βαλκανικών πολέμων, η συμφωνία του Νεϊγύ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, διαμόρφωσαν την Ελλάδα σε ένα πολυεθνικό κράτος. Όχι μόνο μέσα από την προσάρτηση εδαφών αλλά και εθνοτήτων που μέχρι τότε ανήκαν στο τμήμα της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια. Αυτή είναι η αρχή του πώς στην Ελλάδα υπάρχουν διάφορες καταπιεσμένες εθνικές μειονότητες, οι Τούρκοι και οι Πομάκοι της Θράκης, οι Μακεδόνες, κ.ά.

Γυναίκες ενάντια στον καπιταλισμό

100 χρόνια από τη θρυλική απεργία που διεκδικούσε “ψωμί και τριαντάφυλλα”, η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών είναι πιο στενά δεμένη παρά ποτέ με την πάλη των εργατών ενάντια στον καπιταλισμό, υποστηρίζει η Μαρία Στύλλου.

100 χρόνια από τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ

Η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ βοήθησε το ξέσπασμα της Γερμανικής Επανάστασης. Εκατομμύρια φαντάροι, εργάτες, εργάτριες έθεταν στον εαυτό τους το απλό ερώτημα: αφού οι «Ρώσοι» είναι διατεθειμένοι να κάνουν τόσες θυσίες για την ειρήνη, τότε γιατί να συνεχιστεί ο πόλεμος; Γιατί να μην ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους;

170 χρόνια Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Ο Μαρξ κι ο Ένγκελς έγραψαν το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος για λογαριασμό της επαναστατικής οργάνωσης που ήταν μέλη. Στο δεύτερο συνέδριό της που έγινε τον Νοέμβρη του 1847 η Ένωση των Δικαίων μετονομάστηκε σε Ένωση των Κομμουνιστών και τους εξουσιοδότησε να εκθέσουν δημόσια σε ένα σύντομο κείμενο τις βασικές αρχές της αλλά και το άμεσο πρόγραμμα δράσης της. Το Μανιφέστο ήταν δηλαδή μια παρέμβαση στις εξελίξεις, όχι ένα κείμενο που προοριζόταν για τους μακρινούς απογόνους στο μέλλον. Κι οι εξελίξεις «μύριζαν μπαρούτι», ήδη πριν τα τέλη του 1847, η Ευρώπη ολόκληρη έμοιαζε με ηφαίστειο που ετοιμαζόταν να εκραγεί. Το Μανιφέστο «βγήκε» από το τυπογραφείο στις 21 Φλεβάρη.

Ιμπεριαλισμός και Πόλεμος

Ο κύριος μηχανισμός που υιοθετήθηκε από τον καπιταλισμό στο τέλος του περασμένου αιώνα ήταν η επέκταση πέρα από τα αρχικά κέντρα του συστήματος στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, μια διαδικασία που έγινε γνωστή με τον όρο "ιμπεριαλισμός".